Voorgevoel

De verwardheid nam toe met de jaren. Ik spreek hier over een tijdspanne van zeker 15 jaar waarin we veranderingen opmerkten maar niet wisten wat er aan de hand was. Met kwaadheid, onbegrip en frustratie tot gevolg. “Komaan mama, wat zeg je nu! / wat doe je nu? / weet je dat echt niet meer?”

Na mijn studies verbleef ik een aantal maanden in het buitenland. Bij mijn terugkeer nam ik de trein van Zaventem naar huis. Mama wist dat Bram me zou ophalen aan het station. Uiteindelijk zijn Griet, Bram en ik iets gaan drinken, even bijpraten, voor we naar huis vertrokken. We belden aan, mama opende de deur. Ik ging als eerste binnen, gaf mama een kus en een knuffel, we keken elkaar lachend in de ogen. Griet kwam na mij, Bram volgde. Plots zei mama tegen Bram: “Ah ja, je moet Katrijn ophalen aan het station!”. Ik begreep niet wat net gebeurd was.

Griet, Bram en ik hadden elk een ander idee over wat met mama aan de hand was. Griet dacht dat mama in een psychose zat. Dat ze een wereld voor zichzelf gecreëerd had waarin ze gelukkig kon zijn. De scheiding van papa had ze nooit zien aankomen. Griet was ervan overtuigd dat de scheiding een zodanig traumatische ervaring geweest was, dat mama in een psychose gegaan is. Dit was zeker een mogelijkheid.
Bram bracht veel tijd door met mama en merkte geen grote veranderingen op. Hij zei dat ze verward kon zijn maar dat ze wel goed functioneerde met zijn kindjes.
Ik ben steeds van een medische problematiek uitgegaan. Vandaar dat ik ongeveer 7 jaar terug, in samenspraak met Bram en Griet, bij de huisarts langsgegaan ben om een doorverwijzing naar een neuroloog te vragen. Na onderzoeken in AZ Sint-Jan Brugge, vertelden ze dat er iets aan de hand was, maar dat ze te weinig wetenschappelijke kennis hadden om haar situatie ergens aan te linken.

Vanaf dat moment, na al die onderzoeken zonder een diagnose, lieten we mama met rust. Leven en laten leven. Familie zei dat mama vroeger ook verward kon zijn. Dat ze zich toen ook steeds verloor in boeken. Dat het ook leek alsof ze in haar eigen wereld zat. Zij zagen geen reden tot paniek. Ik ben eigenlijk wel blij dat ze die jaren zonder extreme sociale controle heeft kunnen doorbrengen. Ze spendeerde veel tijd bij Bram, ze genoot van de tijd met zijn kindjes. Vanaf de zon scheen, vond je haar met een boek in haar tuin of op een bankje aan de haven. Ze sportte bijna elke dag en ging naar toneelvoorstellingen met een vriendin. Ze was echt gelukkig. Alles wat wij nu doen, heeft als doel haar zo lang mogelijk van al deze zaken te laten blijven genieten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: